Laatste zondagsviering in Overschie: Waar wij samenkomen in Zijn Naam, daar wordt opnieuw een thuis geboren.

Op zondag 28 september 2025 sloten wij een bijzonder hoofdstuk af: de allerlaatste zondagsviering in onze vierlocatie, de Albert Schweitzer School in Overschie. Voor velen was deze plek in de loop der jaren veel meer geworden dan zomaar een schoollokaal. Het was een thuis, een warme gemeenschap waar mensen elkaar écht kenden, waar namen en gezichten onlosmakelijk met elkaar verbonden waren, en waar niemand ooit anoniem binnenstapte.

Ik herinner me nog goed dat het in het begin voor mij soms best een drempel was om, na een zondagsviering om 9.30 uur in een van onze kerkgebouwen, daarna nog naar Overschie te gaan. Daar kwamen we niet samen in een kerk met hoge gewelven, goede akoestiek of kleurrijke glas-in-loodramen, maar gewoon in een eenvoudige schoolruimte. Maar juist dáár ontdekte ik telkens opnieuw wat kerk-zijn in de kern betekent. Want zodra we begonnen met vieren, deden die uiterlijke dingen er niet meer toe. De warmte van de mensen. Het samen zingen. Het vieren van ons geloof. De oprechte aandacht voor elkaar. Dáárin werd die ruimte Kerk en in die gemeenschap voelde ik mij thuis!

In Overschie werd het geloof niet alleen gedeeld, maar ook geleefd. Er werd gebeden, gelachen en soms ook een traan gelaten. Men hield elkaar in de gaten, in de goede zin van het woord. Wie er niet was, werd gemist. Wie het moeilijk had, werd gesteund. Dat is kerk-zijn in de meest wezenlijke betekenis: samen de weg van het geloof gaan. Kerk zijn gaat niet om het gebouw, maar om de mensen. Het sluiten van een locatie mag nooit het sluiten van ons hart betekenen. Integendeel, het is een uitnodiging om samen door te gaan, om elkaar vast te houden, en om in een nieuwe omgeving opnieuw een thuis te vinden.

Toch kan de verleiding groot zijn voor sommige parochianen van Overschie om te denken: “Laat maar, mijn tijd is voorbij. Laat die veranderingen maar aan anderen over, want wie zit er nog op mij te wachten?” Maar laat me daar heel helder over zijn. Geloof kent geen houdbaarheidsdatum, er staat geen THT-stempel op het doopsel. Ook op oudere leeftijd kan een nieuwe plek gevonden worden die weer als thuis voelt. Misschien gaat dat met wat meer moeite, misschien met een helpende hand of iemand die zegt: “Kom, we gaan samen.” Vele parochianen van Overschie hebben zich jarenlang ingezet voor de geloofsgemeenschap en ook nu blijven zij onmisbaar om de toekomst van de Kerk mee vorm te blijven geven.

Ik gun de mensen uit Overschie dan ook een nieuwe plek waar zij zich welkom voelen. Een plek die weer vertrouwd mag aanvoelen en ik zou graag aan de andere parochianen van de verschillende geloofsgemeenschappen binnen onze parochiefederatie H. Laurentius willen benadrukken dat zij hier ook een bijdrage aan kunnen leveren door hen met uitgestrekte handen en een warm hart te ontvangen.

Want alleen zo blijft de Kerk levend: waar mensen elkaar waarachtig zien, waar geloof wordt gedeeld en waar liefde tastbaar wordt. De deur in Overschie gaat dicht, maar de deur van ons hart mag openblijven. Laten we samen nieuwe wegen vinden, nieuwe ontmoetingsplaatsen zoeken en blijven vertrouwen dat God ons daar zal ontmoeten. Waar wij samenkomen in Zijn Naam, daar wordt opnieuw een thuis geboren.

Diaken Ed Doe.