Pastoor Blaauwhof: “Ik ga heen in dankbaarheid en vrede

Nicolaas Johannes Petrus Blaauwhof (roepnaam Hans) werd te Zoetermeer geboren op 4 mei 1931 en daar gedoopt in de parochiekerk van de Heilige Nicolaas.
Zijn jeugdjaren vielen samen met de tijd van economische crisis en de tijd van de Duitse bezetting. Hij bezocht in deze voor velen moeilijke periode de bewaar- en lagere school te Zoetermeer en daarna voor de laatste jaren de lagere school te Voorburg. Daarna ging hij naar het klein seminarie Hageveld te Heemstede en het groot seminarie te Warmond.
Op zaterdag 31 mei werd hij in de kathedrale kerk te Rotterdam tot priester gewijd door Mgr. M. A. Jansen, bisschop van Rotterdam.

De neomist begon als kapelaan in Stompwijk bij Zoetermeer van augustus 1958 tot november 1959. Vervolgens werd hij kapelaan in Leiden en dat bleef hij tot 1965. Den Hoorn volgde daarna.

In 1972 werd hij kapelaan in de parochie van de Heilige Familie in Den Haag en vervolgens was hij vanaf 1974 kapelaan in de parochie van Onze Lieve Vrouw Visitatie in Schiedam.

In 1977 werd hij tijdelijk pastoor in de parochie van de Heilige Geest in Vlaardingen. Tenslotte werd hij benoemd per 1 november 1977 tot pastoor van de parochie van de Heilige Paulus in Schiebroek. Hier vierde hij op 17 november 2002 zijn 25-jarig jubileum als pastoor. Hij zou de laatste pastoor zijn. In de periode van 1984 tot 1992 was hij met mw. Marja Beyers en de kunstenaar Pieter Wiegersma de drijvende kracht achter het volledig van gebrandschilderde ramen voorzien van deze kerk. Alle ramen werden ontworpen door Pieter Wiegersma. In 1992, 1998 en 2003 was hij de inspirator van 3 pelgrimstochten naar Assisi vanuit de Heilige Paulus.
Van 1 januari 2003 tot zijn afscheid op 21 mei 2006 werkte hij vanuit de Heilige Paulus als pastor in de fusieparochie van De Vier Evangelisten.
Vanuit zijn woonplaats Roosendaal bleef hij als priester actief voorgaan in vieringen in zijn nieuwe omgeving. In het bijzonder deed hij dat in de Heilige Antonius van Padua in Lepelstraat.

In de afgelopen jaren ging zijn gezondheid toch steeds meer achteruit. Hij lag meerdere malen geruime tijd in het ziekenhuis maar krabbelde toch steeds weer op. Hij moest wel, hoewel met tegenzin, het actief voorgaan in vieringen opgeven, en tenslotte ook zijn auto inleveren.
Zijn gelukkigste tijd als pastor beleefde hij in de Hl. Paulus. Hij vond het heel bijzonder, dat in 2006 de Eritrese Gemeente op zijn weg kwam, en dat die die onderdak vond in ‘zijn’ kerk. In deze kerk vierde hij in 2013 nog zijn 55-jarig priesterfeest.

Hij was altijd iemand, die bijna niet te stuiten viel, als hij zich op een project stortte. Het ramenproject en de reizen naar Assisi zag hij als zijn belangrijkste verworvenheden. Ook leefde hij sterk in een project, dat leidde tot het Prekenboek ‘en het Woord heeft onder ons gewoond’. Hij kon nauwelijks begrijpen, dat exemplaren van dit boek niet als broodjes over de toonbank gingen. Zijn laatste grote project was het bekostigen van de bouw van een school in India. Hij reisde zelf naar India toe om bij de in gebruik neming van deze school aanwezig te zijn.

“Ik ga heen in dankbaarheid en vrede”, die tekst wilde hij op zijn graf.

Met dank aan Theo Zijlstra.